"سکوتم را نکن باور". . .

من آن پرهای بسته-منتظر در کنج زندانم,که آواز رهایی شعر هر روز است زیر لب,تمام این قفس ها را,تمام حسرت و این ترس ها را. . من به دستانی که می خواهد رها باشد,شکستی سخت خواهم داد,"سکوتم را نکن باور"

لینک مطلب

نظر شما ()